فطرت آدمي آزاديخواهي است ؛ چه مشروط و چه نامشروط . مشروط براي كساني مثل من و نامشروط براي آناني كه درك انسان بودنشان براي اطرافيان به واقعيت پيوسته . آزادي نامشروط نه به معناي بي قيد و بندي و نامشروع ؛ بلكه نوعي از تجسم خواسته در دنياي درون كه با چشمهاي جسماني قابل رويت است ، نوعي سنت شكني با حفظ ريشه و گرايش به مدرنيته!!

حالا من چگونه مي توانم نجنگم و آزادي نامشروط داشته باشم؟نمي دانم . فعلاً كه گم شده ام در هياهوي پوچي پيرامون و تا زماني كه منيتم را نيابم ، نمي توانم به آن تجسم عيني دست يابم .

مهم نيست چه شود . مهم اينست كه مي دانم نمي توانم بايستم ، نمي توانم ساكن باشم ، و نمي توانم ندانم .

مي توان اسير بود ولي ساكن نه

اسير بود ولي دانست ، انديشيد ، گريه كرد ، مرثيه خواند و ني نواخت .

... گل نسبتي ندارد ، با روي دلفريبت

تو در ميان گلها چون گل ميان خاري...

نامجو مي خواند و من مي نويسم .

... عمري دگر ببايد بعد از وفات ما را

كين عمر كي نبودي

اندر اميدواري

اندر اميدواري...........

 

دل من دیر زمانی است که می پندارد

دوستی نیز گلی است

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ی ترد و لطیفی دارد

بی گمان سنگدلی است

هر که روا دارد

جان این ساقه ی بشکفته را

دانسته بیازارد

**********

اینو خیلی وقت پیش ؛ خیلی سالها پیش ، یه دوست اول یه کتاب برام نوشت! 

پ.ن : اگه بعضی کلمه ها جابه جا شده به بزرگی دل خودتون ببخشید.

هر چی سعی کردم پست دیگه ای بزارم نشد . از ۱۲ شهریور درست روز دو-سالگرد ابی که فریدون عزیز پرپر شد تا حالا بد جوری حالم گرفته و مدام تاریخهای زیر رو مرور می کنم . بگذریم از افراد دیگه که ما بین اینا بودند مثل شوهر عمه - بابای زن عمو و . . .

۶۴: حسین عزیزم

۶۷: عمو عباس مهربان

۷۱: پسر عموی بابا یوسف - نوجوان ۱۷ساله

۷۳: پسر عموی بابا حشمت - جوان و برادر یوسف ۲۰ ساله

۷۷ : پسر عمه پیمان - ۲۳ ساله

۷۹ : ننه جون - خدا بیامرز

۸۱ : پسر عمه عزیزم عبداله - ۲۶ ساله و پسر خاله پیمان

۸۲ : عروس عمه ام زرین - ۲۵ ساله و زن برادر پیمان

۸۶ : پسر عموی مامانم - ابی عزیز -۲۴ ساله

۸۸ : پسر عمه عزیزم و تحتغاری فریدون همیشه خندان - ۲۳ ساله و برادر پیمان

؟؟ : من؟

همین. . .

و دیگر هیچ!

لذت سرود آزادی است ، اما نفس آزادی نیست.

لذت شکوفه های آرزوست ، اما میوه ی آن نیست .

لذت ژرفایی است که ما را به بلندا می خواند اما خود نه ژرف است نه بلند .

لذت قفسی است که در فضا بال گرفته اما بی حجاب با فضای بیکران پیوند ندارد .

آری بحقیقت لذت یک سرود آزادی است .

و من آرزو می کنم که شما آن سرود را با تمامی دل بخوانید .

اما چنین نمی خواهم که دلتان را در آن سرود گم کنید .

********

پیامبر ، اثر جبران خلیل جبران ، ترجمه دکتر حسین الهی قمشه ای ، انتشارات روزنه ، ص 85